From today's The Hindu:

Aadhaar: on a platform of myths

R. Ramakumar

"It is said that the greatest enemy of truth is not the lie, but the myth. A democratic government should not undertake a project of the magnitude of Aadhaar from a platform of myths. The lesson from the U.K. experience is that myths perpetrated by governments can be exposed through consistent public campaigns. India direly needs a mass campaign that would expose the myths behind the Aadhaar project."

Read it at: http://www.thehindu.com/opinion/lead/article2236134.ece

Some thoughts on the decline of unemployment in Kerala

R. 

In the last post on this blog, we had looked at some data on the fall in unemployment rates in Kerala between 2004-05 and 2009-10. In this post, i would like to discuss some of the reasons as to why scholars thought unemployment rates were high in Kerala till 2004-05. Till then, Kerala had one of the highest unemployment rates in India. Let me make use of two important writings on the subject.

1) Mridul Eapen (1992), “Fertility and Female Labour Force Participation In Kerala”, Economic and Political Weekly, 27 (40), October 3, pp. 2179-2188.

2) T. M. Thomas Isaac (2000), “Women and Work”, in Studies on Status of Women, State Planning Board, July, pp.21-74 (in Malayalam).

First, it was argued that labour force participation rates (LFPRs) in Kerala are reduced by high levels of unemployment through a discouraged worker effect, especially for females. For beginners, LFPR denotes the share of the labour force (i.e., workers plus the unemployed; "unemployed" is defined as those looking for work, but could not find one) to the population, expressed in percentage. Work participation rate (WPR) is defined as the percentage of total workers to the total population. Typically, a high rate of unemployment discourages people who search for jobs through a rise in the job search costs. High job search costs eventually push people out of the "labour force" as they stop looking for jobs. This phenomenon is referred to in the labour economics literature as discouraged worker effect. Discouraged worker effect is thus defined as a situation where people who want a job, and are currently available for work, give up active job search because they believe they cannot find a job. 

Mridul Eapen argued that “high rates of unemployment have discouraged female entrants [into the labour force]…forcing them into economic inactivity or into marginal work or the type of work which escapes census enumeration”. Thomas Isaac argued that “unemployment rate among young women is high…Even after long waiting periods, majority of young women remain unemployed. Hence, they cease to be job seekers and confine themselves to their houses. As they cease to be job seekers, they are classified as to be out of the labour force by official surveys”

One way to check for discouragement in work seeking from secondary data is to look at the relationship between economy-wide unemployment rates and LFPRs. LFPR, unlike WPR, includes those who are currently working and those who are actively looking for work. If there is an inverse relationship between unemployment rates and LFPRs over time, then it gives an indication that increasing unemployment is associated with more number of people ceasing to search for jobs. It would lend support to the argument that absence of jobs in the locality is forcing work seekers to opt out of the labour force. An analysis that I tried with NSS data for rural Kerala showed that such an inverse relationship was evident for women, but not for men: that is, in the long run, between 1972-73 and 1999-00, as the unemployment rate went up in the economy, female LFPRs declined. 

The second important reason noted for low work participation rates is the lack of employment opportunities that match the educational achievements of a job seeker. A large proportion of unemployed persons in Kerala is educated, due to the spread of education across classes and castes in the post-1957 period. According to one estimate, 16.1 per cent of the educated unemployed in India belonged to Kerala in 1987-88. The most important effect of the spread of education on the labour market was the transformation of job expectations of the educated job seekers. As Chandan Mukherji and Thomas Isaac have noted in a study in 1991, the spread of education in Kerala created a definite preference for jobs in the formal service sector (see Chandan Mukherjee and T. M. Thomas Isaac (1991), “Study of Educated Unemployed in Kerala: Report of the Sample Survey of Restraints of Employment Exchange”, Planning Commission, New Delhi and Centre for Development Studies, Thiruvananthapuram). The restricted number of jobs available in the formal sector led to a fall in WPRs, especially for women.

Now, what appears to have happened in Kerala after 2004-05 is a reversal of both the above trends noted for earlier years. After 2004-05, the number of jobs created has risen and these new jobs appear to be those that were more compatible with the aspirations of the educated unemployed. The fact that both the labour force and the work force have expanded show that more people have entered the labour force, and not just that, they were able to get jobs and thus, enter the work force also. So, the impact of the discouraged worker effect has also diminished in the last 5-6 years. This was particularly so for women in both rural and urban areas.

How did this happen? We can have some preliminary arguments. There are three things that has happened in the last 5 years on the employment front in Kerala. And none of us can decompose it realistically to separate them and find individual effects.

First, there has been a major effort to protect employment in sectors where there historically was loss of employment, and thus a rise in unemployment rates. The two important examples here are the LDF's govt's efforts to protect employment in (a) the traditional industrial sector and (b) the public sector industries. These efforts made sure that employment does not fall in these sectors where it has always shown a tendency to fall. Let us call it a preventive step.

Secondly, there was an effort to raise employment through effective implementation of NREGS in specific regions and Kudumbashree. Both these are likely to have made a major impact on female employment. They are likely to have reduced the "discouraged worker effect" significantly and brought women in large numbers from outside the labour force into the labour force. This explains the rise in LFPRs and fall in unemployment rates. Let us call this a promotional step.

Thirdly, there is likely to have been an independent impact on jobs due to general economic growth. If we decompose economic growth after 2005, we see that growth has come from industries (manufacturing) and services (construction, transport, storage and communication, trade, hotels and restaurants, banking and insurance and real estate). This is a result of growth domestically and not due to remittances. There is enough evidence to show that it was only during two years (2008-09 and 2009-10) that remittances rose. In these 2 years, bank deposits have risen sharply, but it was largely because Non-Resident Keralites (NRKs) shifted deposits from foreign banks (that were crashing) into public sector domestic banks in India. It has already ended, and in 2010-11, deposits have already fallen. So, remittances have little to do with this. This form of growth is likely to have given rise to regular jobs, and it is here that the impact on educated unemployment is likely to have been highest.

There is some data to prove this point also. See the following table, that gives the share of employment by three categories, 1) self-employed (SE); 2) regular employment; and 3) casual employment, for 2004-05 and 2009-10.

Distribution of usually employed (principal+subsidiary) 

by category of employment, Kerala,2004-05 and 2009-10, in %

Source: NSS reports.

Here, we can clearly see that the share of regular employment has risen from 16% to 19% in rural areas and from 28.7% to 34.2% in urban areas. This is a sharp rise, and all this is likely to be educated/skilled employment. Look at the pattern that shows that this rise for women is more than for men. In particular, urban women (38% in 2004-05 to 48% in 2009-10). On the other hand, other processes at work (including NREGS, Kudumbashree and informal sector growth associated with growth in general) are likely to have contributed to the increase in the share of casual employment. This has risen for rural women and urban men. 

What happened in India during the same period? In India as a whole, and in rural and urban areas, what has happened is that the work force itself has shrunk. Between 2004-05 and 2009-10, the worker-population ratio in India as a whole fell from 38 per cent to 36.5 per cent. In rural India, it fell from 39.1 per cent to 37.4 per cent. In urban India, it fell from 34.6 per cent to 33.9 per cent. On the other hand, the worker-population ratio in Kerala (as shown in Table 2 of my last post) has increased between 2004-05 and 2009-10. This is the most important difference between India and Kerala, even though you see a small fall in unemployment rate for India as well.

So, the work force has not expanded in India at all in this period. It has expanded in Kerala; new people have entered the work force. Labour force (work force+unemployed) has also expanded, but work force has grown faster than labour force in Kerala. For those interested in the all-India picture, here is Professor C. P. Chandrasekhar's blog entry in The Hindu website:

http://www.thehindu.com/opinion/columns/Chandrasekhar/article2153082.ece

Does it mean that Kerala is entering a new phase in its development? Is Kerala's jobless growth a history? What really gets questioned here is a basic assumption in Kerala studies till now: that the growth effects of Kerala spill out to other States and thus, jobs are not domestically created. This appears to be passe! A particular focus on the nature of growth can make sure that jobs are domestically created. The second half of the 2000s in Kerala appears to be a success story on that front. Only more intensive studies can unravel this phenomenon fully.

തൊഴിലില്ലാ-വളര്‍ച്ചക്ക്‌ അന്ത്യം: കേരളത്തില്‍ തൊഴിലില്ലായ്മ വന്‍ തോതില്‍ കുറഞ്ഞുവെന്നു കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ കണക്കുകള്‍

ആര്‍

കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദശകങ്ങളായി കേരളം അഭിമുഖീകരിച്ചിരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വികസന-പ്രശ്നമായ തൊഴിലില്ലായ്മ എല്‍ ഡി എഫ് സര്‍ക്കാരിന്റെ കാലത്ത് വലിയ തോതില്‍ കുറഞ്ഞുവെന്നു കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിന്റെ പുതിയ കണക്കുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. നാഷണല്‍ സാമ്പിള്‍ സര്‍വേയുടെ (എന്‍ എസ് എസ്) 2009-10 ല്‍ നടത്തിയ 66 മത് റൌണ്ട് സര്‍വേയുടെ (തൊഴില്‍ സാഹചര്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചു) കണക്കുകളാണ് ഇപ്പോള്‍ പുറത്തു വന്നിരിക്കുന്നത്. എന്‍ എസ് എസ്സിന്റെ ഏറ്റവുമടുത്ത പഴയ കണക്കു 2004-05 ല്‍ നടന്ന 61 മത് റൌണ്ട് സര്‍വെയുടെതാണ്. 2004-05 നും 2009-10 നും ഇടയ്ക്കു ഗ്രാമീണ മേഖലയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്ക് 15.8 ശതമാനത്തില്‍ നിന്നും 9 ശതമാനമായി കുറഞ്ഞു. ഇതേ കാലയളവില്‍, നഗര മേഖലയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്ക് 19.9 ശതമാനത്തില്‍ നിന്നും 8.3 ശതമാനമായി കുറഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ ഏകദേശം 20 കൊല്ലങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഇത്ര വലിയ തോതില്‍ കേരളത്തിലെ തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്ക് കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. മാത്രമല്ല, പൊതുവില്‍, തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്ക് വര്‍ദ്ധിക്കുന്ന കാഴ്ച്ചയാണ് കഴിഞ്ഞ 20 കൊല്ലങ്ങളായി കേരളത്തില്‍ കണ്ടു വന്നിരുന്നത്.

കേരളത്തിലുടനീളം, 326 ഗ്രാമങ്ങളിലും 232 നഗര ബ്ലോക്കുകളിലുമായി 4455 വീടുകളില്‍ നിന്നാണ് എന്‍ എസ് എസ് ഈ വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിച്ചത്. മൊത്തം 18061 വ്യക്തികളുടെ സാമ്പിളില്‍ നിന്നാണ് ഈ വിവരങ്ങള്‍ എന്‍ എസ് എസ് ക്രോഡീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇവരില്‍ 8502 പുരുഷന്മാരും 9599 സ്ത്രീകളും ഉള്‍പ്പെടുന്നു.

1999-2000 വര്‍ഷം നടന്ന 55-മത് റൗണ്ടിനും 2004-05 ല്‍ നടന്ന 61-മത് റൗണ്ടിനും ഇടയ്ക്കു തൊഴിലില്ലായ്മ വലിയ തോതില്‍ വര്‍ദ്ധിച്ചിരുന്നു എന്ന വസ്തുതയില്‍ നിന്നാണ് പുതിയ കണക്കുകള്‍ക്ക്‌ വലിയ പ്രാധാന്യം കൈവരുന്നത്. ഗ്രാമീണ മേഖലയില്‍ 10.9 ശതമാനത്തില്‍ നിന്നും 15.8 ശതമാനമായും, നഗര മേഖലയില്‍ 12.5 ശതമാനത്തില്‍ നിന്നും 19.9 ശതമാനമായും ആണ് കൂടുതലും യു ഡി എഫ് ഭരിച്ചിരുന്ന ഈ കാലയളവില്‍ തൊഴിലില്ലായ്മ വര്‍ദ്ധിച്ചത്. നേരെ മറിച്ചു, രണ്ടായിരമാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയില്‍, എല്‍ ഡി എഫ് സര്‍ക്കാരിന് കീഴില്‍ കേരളം കൈവരിച്ച പത്തു ശതമാനം വളര്‍ച്ചാ നിരക്ക് വെറും തൊഴിലില്ലാ-വളര്‍ച്ച്ചയായിരുന്നില്ലാ എന്ന് പുതിയ കണക്കുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. ഗ്രാമീണ മേഖലയിലുള്‍പ്പെടെ, വലിയ തോതില്‍ തൊഴിലവസരങ്ങള്‍ സൃഷ്ട്ടിച്ച് കൊണ്ടുള്ള വളര്‍ച്ചയാണ് എല്‍ ഡി എഫ് സര്‍ക്കാരിന്റെ കാലത്തുണ്ടായത് എന്ന് വ്യക്തം (പട്ടിക ഒന്ന് കാണുക). 

പട്ടിക ഒന്ന്
കേരളത്തിലെ തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്കുകള്‍, 

1977-78 മുതല്‍ 2009-10 വരെ, 

എന്‍ എസ് എസ് കണക്കുകള്‍, %  

അവലംബം: എന്‍ എസ് എസ് റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍; 

കണക്കുകളെല്ലാം എന്‍ എസ് എസ്സിന്റെ യൂഷ്വല്‍ സ്ടാട്ടസു 

(പ്രിന്‍സിപ്പല്‍) നിര്‍വചനം അനുസരിച്ചു.

സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയും തൊഴിലും
കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചു, രണ്ടായിരമാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയുടെ ഒരു പ്രധാന പ്രത്യേകത എടുത്തു പറയേണ്ടതാണ്. 2005 മുതലിങ്ങോട്ടുള്ള സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയുടെ ചിത്രം തീര്‍ത്തും അഭിവൃദ്ധിയുടെതാണ് എന്നതാണത്. പ്രതിവര്‍ഷം, ചരിത്രത്തിലില്ലാത്ത വിധത്തില്‍, 10% എന്ന നിരക്കിലാണ് മൊത്തം സമ്പദ്ഘടന വളര്‍ന്നത്‌. അതായത്, ദേശീയ വളര്‍ച്ചാ നിരക്കിന്റെ മുകളില്‍. കൃഷി, വ്യവസായം, സേവനം എന്നീ എല്ലാ മേഖലകളിലും വലിയ വളര്‍ച്ചയുണ്ടായി.

കൃഷിയില്‍, രണ്ടായിരമാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലെ വിലയിടിവിന്റെ കനത്ത ആഘാതത്തില്‍ നിന്നും സംസ്ഥാനം മെല്ലെ കരകയറി തുടങ്ങി. കാര്‍ഷിക ഉത്പാദനം വീണ്ടും ഉയര്‍ന്നു തുടങ്ങി. നെല്ലിന്റെ ഉത്പാദനം, പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് ശേഷം, വര്‍ദ്ധിക്കാന്‍ ആരംഭിച്ചു. വലിയ തോതില്‍ തരിശു ഭൂമികള്‍ കൃഷി ചെയ്യാനായി ഏറ്റെടുക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നാളികേരം, റബ്ബര്‍ തുടങ്ങിയ വിലകളില്‍ വലിയ തോതിലുള്ള ഉത്പാദന വളര്‍ച്ചയാണ് ഈ ഘട്ടത്തില്‍ അനുഭവപ്പെട്ടത്. കാപ്പി, കുരുമുളക് എന്നിവയുടെ ഉത്പാദനവും ഉയര്‍ന്നു.

വ്യവസായ മേഖലയില്‍ വലിയ വളര്‍ച്ചയാണ് ഈ കാലയളവില്‍ കാണാന്‍ കഴിയുക. ശരാശരി, ഓരോ വര്‍ഷവും, 8.11 ശതമാനം എന്ന നിരക്കിലാണ് വ്യവസായ മേഖല ഈ കാലത്ത് വളര്‍ന്നത്‌. പ്രത്യേകിച്ചും, എല്‍ ഡി എഫ് സര്‍ക്കാരിന്റെ കാലത്ത് പൊതുമേഖല വ്യവസായങ്ങളുടെ വളര്‍ച്ചയില്‍ ഉണ്ടായ അഭൂതപൂര്‍വമായ വളര്‍ച്ച, മൊത്തം വ്യവസായ വളര്‍ച്ചാ നിരക്കില്‍ വ്യക്തമായി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്. നഷ്ടത്തിലായിരുന്ന പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ ലാഭത്തിലാക്കിയ എല്‍ ഡി എഫ് സര്‍ക്കാര്‍ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിന്റെ സ്വകാര്യവല്‍ക്കരണ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിനു ചുട്ട മറുപടി നല്‍കുകയായിരുന്നു. ചുരുക്കത്തില്‍, പുതിയ വന്‍കിട വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത് കൊണ്ടല്ല, മറിച്ചു നിലവിലുള്ളവയുടെ ഉത്പാദന ശേഷി കൂടുതല്‍ വിനിയോഗിക്കപ്പെട്ടത്‌ കൊണ്ടാണ് ഈ വളര്‍ച്ച്ചയുണ്ടായിട്ടുള്ളത്. ചെറുകിട വ്യവസായ മേഖലയിലും ശ്രദ്ധേയമായ വളര്‍ച്ച ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. യഥാര്‍ഥത്തില്‍, അസന്ഘടിത മേഖലയിലെ വളര്‍ച്ച സംഘടിത മേഖലയിലെക്കാള്‍ ഉയര്‍ന്നതാണ്. പുതിയ വളര്‍ച്ചാ മേഖലകളായ ഐ ടി, ടൂറിസം രംഗങ്ങളിലും വലിയ ഉണര്‍വുണ്ടാക്കാന്‍ സാധിച്ചു. കേരളത്തിലെ നിക്ഷേപ അന്തരീക്ഷം ഏറെ മെച്ചപ്പെടുത്താനും എല്‍ ഡി എഫ് സര്‍ക്കാരിന് സാധിച്ചിരുന്നു.

അഭൂതപൂര്‍വമായ വളര്‍ച്ച ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത് സേവന മേഖലയിലാണ്. പ്രതിവര്‍ഷം 12.6 ശതമാനം എന്ന നിരക്കിലാണ് സേവന മേഖല 2005 നു ശേഷം വളര്‍ന്നിട്ടുള്ളത്. ഇത് തന്നെയാണ് പൊതുവില്‍ ഈ ഘട്ടത്തിലെ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയുടെ ആണിക്കല്ലും. 2005 നു ശേഷം നിര്‍മ്മാണ മേഖല വളര്‍ന്നത്‌ പ്രതിവര്‍ഷം 14.8 ശതമാനം എന്ന നിരക്കിലാണ്. ഗതാഗതവും വാര്‍ത്താവിനിമയവും 14 ശതമാനം വേഗതയില്‍ ഉയര്‍ന്നു. വ്യാപാരം, ബാങ്കിങ്ങ്, റിയല്‍ എസ്റ്റെറ്റു എന്നിവ 12 ശതമാനം നിരക്കിലാണ് വളര്‍ന്നത്‌.   

ഈ വളര്‍ച്ചയൊക്കെ തന്നെ, മുന്‍കാലങ്ങളിലെന്ന പോലെ തൊഴിലവസരങ്ങള്‍ വര്‍ധിപ്പിക്കാത്ത വളര്‍ച്ചയായിരുന്നില്ല എന്ന് ഇപ്പോള്‍ ബോധ്യമാവുന്നു. വളര്‍ച്ച തൊഴിലവസരങ്ങള്‍ കൂട്ടി എന്ന് മാത്രമല്ല, തൊഴിലവസരങ്ങള്‍ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ എല്‍ ഡി എഫ് സര്‍ക്കാര്‍ ഏറ്റെടുത്തു നടത്തിയ പല പരിപാടികളുടെയും വിജയം ഈ കണക്കുകളില്‍ തെളിഞ്ഞു കാണാം. ഉദാഹരണത്തിന്, രാജ്യത്തിന്‌ തന്നെ മാതൃകയായി നടപ്പിലാക്കിയ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി, വനിതകളുടെ തൊഴിലവസരങ്ങള്‍ ഏറെ വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ച കുടുംബശ്രീ എന്നിവ ചൂണ്ടിക്കാട്ടാം.

മൊത്തം തൊഴില്‍ സാധ്യതകളുടെ വളര്‍ച്ച

2004-05 നും 2009-10 നും ഇടയ്ക്കു തൊഴിലില്ലായ്മ കുറഞ്ഞു എന്ന് മാത്രമല്ല, മൊത്തം ജനസന്ഖ്യയില്‍ തൊഴിലെടുക്കുന്നവരുടെ ശതമാനവും വര്‍ധിച്ചു (പട്ടിക രണ്ടു കാണുക). ഗ്രാമീണ മേഖലയില്‍, 2004-05 നും 2009-10 നും ഇടയ്ക്കു, മൊത്തം ജനസന്ഖ്യയില്‍ തൊഴിലെടുക്കുന്നവര്‍ 34.3 ശതമാനത്തില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്നു 35.4 ശതമാനമായി. അതേ സമയത്ത്, നഗര മേഖലയില്‍, മൊത്തം ജനസന്ഖ്യയില്‍ തൊഴിലെടുക്കുന്നവര്‍ 32.9 ശതമാനത്തില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്നു 34.4 ശതമാനമായി. അതായത്, മൊത്തം തൊഴിലെടുക്കുന്നവരുടെ എണ്ണത്തില്‍ തന്നെ വലിയ വര്‍ധനവ്‌ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പുതിയ പുതിയ തൊഴിലവസരങ്ങള്‍ സൃഷ്ട്ടിക്കപ്പെട്ടു എന്നും, അങ്ങിനെ കൂടുതല്‍ പേര്‍ തൊഴില്‍ സേനയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു എന്നും ഇതിനര്‍ത്ഥം.

പട്ടിക രണ്ടു
മൊത്തം ജനസന്ഖ്യയില്‍ തൊഴിലെടുക്കുന്നവരുടെ
ശതമാനം, കേരളം, 2004-05 മുതല്‍ 2009-10

Region	2004-05	2009-10
Rural	34.3	35.4
Rural male	52.4	55.0
Rural female	17.8	17.6
Urban	32.9	34.4
Urban male	51.4	53.4
Urban female	14.9	17.1
Total	-	35.1
Total male	-	54.5
Total female	-	17.5

അവലംബം: എന്‍ എസ് എസ് റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍;
കണക്കുകളെല്ലാം എന്‍ എസ് എസ്സിന്റെ യൂഷ്വല്‍ സ്ടാട്ടസു
(പ്രിന്‍സിപ്പല്‍) നിര്‍വചനം അനുസരിച്ചു.

കേരളത്തിന്റെ ഈ വികസനനേട്ടം സ്ത്രീകള്‍ക്കും പുരുഷന്മാര്‍ക്കും ഒരു പോലെ ഗുണം ചെയ്തു എന്നും കണക്കുകള്‍ കാണിക്കുന്നു (പട്ടിക ഒന്ന് കാണുക). ഗ്രാമീണ മേഖലയില്‍, 2004-05 നും 2009-10 നും ഇടയ്ക്കു, സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്ക് 30.9 ശതമാനത്തില്‍ നിന്നും കുറഞ്ഞു 21.0 ശതമാനമായി. നഗര മേഖലയില്‍ സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്ക് 42.9 ശതമാനത്തില്‍ നിന്നും കുറഞ്ഞു 19.8 ശതമാനമായി. കേരളത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്കില്‍ ഇത്ര അഭൂതപൂര്‍വമായ ഇടിവ് ചരിത്രത്തില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്തതാണ്. 1999-2000 ഉം 2004-05 നും ഇടയ്ക്കു ഗ്രാമീണ സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്ക് 19.7 ശതമാനത്തില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്നു 30.9 ശതമാനമായിരുന്നു. ഒപ്പം, നഗര മേഖലയിലെ സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്ക് 26.4 ശതമാനത്തില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്നു 42.9 ശതമാനവും ആയിരുന്നു. ഇത്ര വലിയ തൊഴിലില്ലായ്മാ വര്‍ധനവിനെ പിന്തള്ളി കൊണ്ടാണ് കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വര്‍ഷക്കാലത്തെ തൊഴില്‍-രംഗത്തെ നേട്ടങ്ങളുടെ പുതിയ കണക്കുകള്‍ പുറത്തു വന്നിരിക്കുന്നത്. 

On why the Asianet-C Fore got it wrong with opinion polls

Asianet's post-poll survey vindicates my critique of their second opinion poll, made in an earlier post in this blog.

This is about what went wrong with the Asianet-C Fore opinion polls telecast on 31st March 2011. Asianet-C Fore's second opinion poll had stated the following on vote shares:

• UDF: 46 per cent
• LDF: 41 per cent
• BJP: 9 per cent
• Others: 4 per cent

Based on this, they predicted that:

• UDF will win 80-90 seats
• LDF will win 50-60 seats
• BJP will win up to 2 seats

Now, I had argued that these results are flawed, because there probably was a major bias in sampling. This bias was evident when we looked at community-wise vote shares of 2011 and compared them with 2004 and 2009 post-poll surveys conducted as part of the National Election Study (NES) of Lokniti in New Delhi. In comparison with the NES surveys, the community-wise shift in votes in the Asianet-C Fore survey were extremely surprising.

Now, the post-poll results of the same Asianet-C Fore group (telecast today) show very different trends. Here are some quick numbers that are avaialable now. I will keep filling up the gaps tonight.

(Click to enlarge)

See the comparisons shaded in orange. Compared to the opinion polls of Asianet-C Fore, the vote share among upper caste Hindus of  the UDF has fallen from 60 per cent to 46 per cent. Among Muslims, the UDF vote share has fallen from 70 per cent to 50 per cent. Among Christians, the vote share of UDF has been stagnant.

In other words, the 2nd opinion poll of Asianet-C Fore had, indeed, a bad sample; they had probably oversampled from upper caste Hindu voters, who traditionally favour the UDF. My point in the earlier post was the following:

"How did such a large share of Hindu upper caste voters decide to vote against both UDF and LDF, and in favour of Others, just over a period of one month? Was there a deliberately induced bias in the second survey?

All these unexplainable trends show that serious questions can be raised regarding the randomness of the sample used in the Asianet-C Fore survey."

It appears now that Asianet-C Fore have now accepted that it was a terrible sample they had for the opinion polls. Thus, Asianet-C Fore have now, in their post-poll survey results, revised down the UDF tally from 80-90 seats to 72-82 seats. The LDF tally has risen from 50-60 seats to 58-68 seats. The reason for this is that due to a probably better sample this time, the vote share of LDF has risen from 41 per cent to 43 per cent. The vote share of UDF has fallen from 46 per cent to 44 per cent.

Now, let us move into the trends of the CSDS surveys. The final CSDS results are yet to come in, but we have some inidcators. These, a comparison of 2009 and 2011, are in green shade. First, a good movement of Ezhava votes into the LDF side; and secondly, a small fall in the UDF vote shares among Muslims and Christians.

So, if there is a wave in CSDS surveys, it is a small one towards the LDF. Is it enough in terms of seats to carry it beyond 71? They say, probably Yes. However, they have chosen to call it a too-close-to-call verdict, and given the LDF 46 per cent votes and 69-77 seats. UDF gets 45 per cent votes and 63-71 seats. There are no error rates given, but I trust Rajeeva Karandikar here. It is indeed too close to call. 46/45 vote share is indeed a dreadful sight for a statistician.

So, if there is a wave towards the LDF, what is its objective basis? The CNN-Week-CSDS poll argues that it is the development-record of the LDF government. They say:

"The edge that LDF seems to enjoy is because of the good work it has done in the field of electricity supply, drinking water, quality of education in government schools and medical facilities in government hospitals. While an overwhelming 83 per cent of voters are satisfied with the Achuthanandan government on the issue of electricity; drinking water (74 per cent satisfied), education in government schools (73 per cent satisfied), facilities in government hospitals (72 per cent satisfied) give the Front some breathing space vis a vis the UDF.

Even of the law and order front the government has done a decent job with 70 per cent of voters of giving their thumbs up despite the rise of fundamentalist groups in the last few years."

See their detailed results below.





All figures from http://ibnlive.in.com/news/kerala-surprise-ldf-ahead-by-a-nose/151892-37-64.html